Rob Barel onttroond in onstuimige editie XTERRA Netherlands

Foto: Frank Jansen

KIJKDUIN, 11 juli 2004 – De zevende editie van XTERRA Netherlands, de internationale off-road triathlon in Den Haag-Kijkduin, werd zaterdagavond 10 juli gekenmerkt door het onstuimige weer dat stevig roet in het eten gooide. Het zwemmen leidde daardoor tot hectische taferelen. Bij de dames draaide het uit op een spannende nek-aan-nek race tussen Jamie Whitmore, de winnares van vorig jaar, en oud-XTERRA-wereldkampioene Anke Erlank. Whitmore trok uiteindelijk aan het langste eind. Bij de heren werd drievoudig winnaar Rob Barel onttroond door Eric van der Linden. Barel werd tweede voor de Tsjech Jan Rehula. Daarbij stond bij de heren een podium vol met oud-Olympiagangers.

Met vijf voormalig wereldkampioenen aan de start en daarnaast nog een keur aan nationale en internationale toptriatleten mocht XTERRA Netherlands zich in een eersteklas startveld verheugen. De wedstrijd in Kijkduin kon zonder omhaal de sterkst bezette Nederlandse triathlon van dit seizoen genoemd worden.

Weliswaar bleef het in Kijkduin op zaterdag – in tegenstelling tot de dagen daarvoor- droog en zonnig, maar de sterke aanlandige wind aan de kust had de branding en de golfslag daarachter flink opgezweept. Zodanig zelfs dat op last van de reddingsbrigade de recreatieve startseries werden omgezet in een duathlon. Dit leidde in eerste aanleg tot enig gemor onder de deelnemers, maar nadat zij met eigen ogen aanschouwden hoeveel moeite de wedstrijdatleten hadden om de branding de baas te blijven was dat snel verstomd. De wedstrijdserie werd ook ingekort tot 1200 meter. In plaats van de gebruikelijke grote zwemronde gevolgd door nog één rondje om de laatste golfbreker, was het laatste zwemrondje geschrapt. Dit om de atleten niet een tweede keer aan de branding bloot te stellen.

Dat de wedstrijdatleten zelf ook grote moeite met de zware golfslag hadden, bleek wel uit het feit dat aanzienlijke groepen voortijdig terugkeerden op het strand omdat ze de laatste boei niet of te laat konden zien. Dit leidde in meerdere gevallen tot het op de golfbreker terechtkomen van deelnemers, die vervolgens lichte kneuzingen of schaaf- en snijwonden opliepen maar in overgrote meerderheid hun wedstrijd gewoon vervolgden. Het feit dat meerdere atleten, in veel gevallen ook onbewust en ongewild, te vroeg het water verlieten leidde gelukkig niet al te zeer tot een verstoord wedstrijdbeeld. In de daarna volgende onderdelen (28 km mountainbiken over het strand en door duingebieden, gevolgd door 10 km hardlopen) werd het klassement weer redelijk recht gezet, waardoor na afloop in het algemeen de verdiende winnaars op het podium terecht kwamen.

Bij de heren was het de in Duitsland woonachtige Zuid-Afrikaan Brad Storm die als eerste terug aan land kwam. Hij werd op ruim een halve minuut gevolgd door Chris Volley, met kort daarachter Eric van der Linden en Jan Rehula. Rob Barel kwam vijftien seconden daarna het water uit, en gaf op de mountainbike vol gas. Hij wist zich de hete adem van Royce Kortekaas en de Franse alleskunner Nicolas Lebrun in de nek, en wist dat hij zijn winst bij het zwemmen vol moest benutten. De drievoudig winnaar kwam snel aan kop en bouwde zijn voorsprong daarna gestaag op tot anderhalve minuut. Achter hem maakte Kortekaas een imposante inhaalrace en wist zich naar een tweede plaats te fietsen. Lebrun kon op het strand en in het duingebied zijn mountainbike-kwaliteiten onvoldoende uitnutten om een serieuze bedreiging te vormen. Op het loopparcours kon Kortekaas zijn positie niet handhaven. Zowel Rehula als Van der Linden kwamen nog over hem heen. Laatstgenoemde vloog zelfs zo hard over het loopparcours dat ook Barel er nog aan moest geloven.

Bij de dames ging de Duitse Ute Schäfer na het zwemmen aan de leiding, kort gevolgd door Ingrid van Lubek en de Amerikaanse Candy Angle. Voor Whitmore bleef de schade beperkt, maar zij was als gevolg van het heftige zwemonderdeel nog zodanig aangeslagen dat zij op de mountainbike niet de power had die zij vorig jaar tentoonspreidde. Achter haar maakte de Zuid-Afrikaanse Erlank vervolgens hard jacht op Whitmore en Schäfer, en zij wist uiteindelijk met zo’n twintig seconden voorsprong aan het lopen te beginnen. Whitmore haalde haar in de eerste ronde weer in, maar werd in de tweede ronde weer bijgehaald. In de laatste finishlus plaatste Whitmore op de trap naar de Boulevard van Kijkduin haar laatste – en beslissende – aanval. De Italiaanse Stefania Bonazzi wist dankzij een sterk looponderdeel Schäfer nog van de derde plaats af te houden.